1. คำสรรพนามเรียกแทนตัวเองยอดฮิตในวังหลวง
หากดูซีรีส์จีนโบราณ สิ่งแรกที่แตกต่างจากภาษาจีนยุคปัจจุบันคือ "คำสรรพนาม" ที่บอกถึงยศฐาบรรดาศักดิ์อย่างชัดเจน:
| คำศัพท์ (Hanzi) | พินอิน (Pinyin) | ความหมายภาษาไทย | บริบทการใช้งาน |
|---|---|---|---|
| 朕 | zhèn | เจิ้น (เรา/ข้าพเจ้า) | ฮ่องเต้ใช้เรียกแทนตัวเองเท่านั้น |
| 本宫 | běn gōng | เปิ่นกง (ข้า/เรา) | ฮองเฮา พระมเหสี หรือสนมเอกใช้เรียกตนเอง |
| 本王 | běn wáng | เปิ่นหวาง (ข้า) | อ๋อง (ท่านอ๋อง) ใช้เรียกตนเอง |
| 臣妾 | chén qiè | เฉินเชี่ย (หม่อมฉัน) | พระสนมหรือชายาใช้พูดกับฮ่องเต้ |
| 微臣 | wēi chén | เวยเฉิน (กระหม่อม) | ขุนนางใช้เรียกตนเองเมื่อกราบทูลฮ่องเต้ |
| 奴才 | nú cai | หนูไฉ (ข้าน้อย/บ่าว) | ขันทีหรือข้ารับใช้ชายพูดกับเจ้านาย |
2. คำสั่ง บัญชา และการตอบรับในราชสำนัก
ประโยคสั้นๆ ที่มักลั่นสะท้อนท้องพระโรง:
- 遵命 (zūn mìng) = น้อมรับพระบัญชา / ปฏิบัติตามคำสั่ง
- 平身 (píng shēn) = ลุกขึ้นได้ (ฮ่องเต้บอกให้คนที่คุกเข่าลุกขึ้น)
- 谢主隆恩 (xiè zhǔ lóng ēn) = ขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณล้นพ้น
- 赐坐 (cì zuò) = ประทานที่นั่ง
- 放肆！ (fàng sì!) = บังอาจ! / สามหาว!
- 拉出去斩了！ (lā chūqù zhǎn le!) = ลากออกไปประหาร!
3. สายเทพเซียน (Xianxia) และยุทธภพ (Wuxia)
- 师傅 (shīfu) = ท่านอาจารย์
- 下凡 (xià fán) = ลงมาจุติยังโลกมนุษย์
- 历劫 (lì jié) = เผชิญด่านเคราะห์ (เพื่อเลื่อนขั้นบำเพ็ญเพียร)
- 走火入魔 (zǒu huǒ rù mó) = ธาตุไฟแตกซ่าน
